راه بي رهرويي را آغاز نموديم با رخصت حق و همياري حريفان موافق ،در آن روزگار

هر آنچه بود

               بود،

هر آنچه گذشت

                گذشت،

و هر آنچه هست

                      هست.

امروز هنوز ما

              مائيم،

دور يا نزديك!

                هستيم،

و اگر بخواهيد

                  خواهيم بود.

كورسويي در انتهاي اين راه نرفته بهانه اي بود براي گشودن هر آنچه مي انديشيديم ،

                                                                                                        مي انديشند.

براي آناني كه مي انديشند ،مي انديشيم.

در آغاز قرار بر اين بود ناشيانه ها به شيوه اي ناشيانه فرصتي باشد براي ناگفته ها،

                                                                                                     ناديده ها،

                                                                                                           ناشنيده ها،

 و تجربه اي براي ناكرده ها.

هر آنچه ديديم ،بگوئيم و هر آنچه گفتند ،ببينيم .

آنگاه بر آن شديم تا فضائي بيافرينيم مجازي با حفظ حرمتها ،نامها و عقايد آنها .هر آنكس كه آهنگ

 راوي شنيد و ساز او نيز هم بسامد شد به جمع نوازندگان آن پيوست .

حال چه شد كه

                  نشد

                      نقطه ي خوبي است براي آغاز

                                                              اگر

                                                                 جرئت قلمي باشد

                                                                                        نه ،تنها جرئت نجوايي آهسته.

پ ن

و اگرنه

       ناشيانه ها محذوف است

                                  به حكم نویسندگانش با سپاس از خوانندگانش

                                                                                 در زمان هایی خيلي دور

                                                                                                              خيلي نزديك.

و آرزو كنيد رنج بيش از حد مهربان بودن را تجربه كنيد.           جبران خليل جبران

                                                                چاووشي

به‌سان رهنورداني که در افسانه‌ها گويند،
گرفته کولبار زاد ره بر دوش،
فشرده چوبدست خيزران در مشت،
گهي پر گوي و گه خاموش،
در آن مهگون فضاي خلوت افسانگيشان راه مي‌پويند 
                          [ما هم راه خود را مي‌کنيم آغاز.

                     ***                                                   
سه ره پيداست.
نوشته بر سر هر يک به سنگ اندر،
حديثي که‌ش نمي‌خواني بر آن‌ديگر.
نخستين: راه نوش و راحت و شادي .
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادي.
دو ديگر: راه نيمش ننگ، نيمش نام،
اگر سر برکني غوغا، وگر دم درکشي، آرام.
سه ديگر: راه بي‌برگشت، بي‌فرجام

                    ***
من اينجا بس دلم تنگ است.
و هر سازي که مي‌بينم بد‌آهنگ است. 
بيا ره توشه برداريم،
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم، 
ببينيم آسمان ِ «هرکجا» آيا همين رنگ است؟

                   ***
 تو داني کاين سفر هرگز به سوي آسمانها نيست.
سوي بهرام، اين جاويدِ خون‌آشام، 
سوي ناهيد، اين بدبيوه گرگِ قحبه‌ي بي‌غم، 
که مي‌زد جام شومش را به جام حافظ و خيام؛
و مي‌رقصيد دست‌افشان و پاکوبان به‌سان دختر کولي،
و اکنون مي‌زند با ساغر «مک‌نيس» يا «نيما»
و فردا نيز خواهد زد به جام هر که بعد از ما:
سوي اينها و آنها نيست.
به سوي پهندشتِ بي‌خداوندي‌ست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پرپر به خاک افتند.

                ***
بهل کاين آسمان پاک،
چراگاه کساني چون مسيح و ديگران باشد:
که زشتاني چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرشان کيست؟
و يا سود و ثمرشان چيست؟
بيا ره‌‌توشه برداريم.
قدم در راه بگذاريم.

            ***
به سوي سرزمينهايي که ديدارش،
به‌سان شعله‌ي آتش، 
دواند در رگم خونِ نشيطِ زنده‌ي بيدار.
نه اين خوني که دارم؛ پير و سرد و تيره و بيمار.
چو کرم نيمه‌جاني بي‌سر و بي‌دم 
که از دهليز نقب‌آساي زهراندودِ رگهايم
کشاند خويشتن را، همچو مستان دست بر ديوار،
به‌سوي قلب من، اين غرفه‌ي با پرده‌هاي تار. 
و مي‌پرسد، صدايش ناله‌اي بي‌نور:

           ***
- «کسي اينجاست؟ 
هلا! من با شمايم، هاي!... مي‌پرسم کسي اينجاست؟
کسي اينجا پيام آورد؟    نگاهي، يا که لبخندي؟
فشار گرم دستِ دوست‌مانندي؟»
و مي‌بيند صدايي نيست، نور آشنايي نيست، حتي از نگاه مرده‌ای
        [هم ردپايي نيست.                                                              صدايي نيست الا پت پتِ رنجور شمعي در جوار مرگ 
ملول و با سحر نزديک و دستش گرم کار مرگ،
وز آن‌سو مي‌رود بيرون، به‌سوي غرفه‌اي ديگر،   
به اميدي که نوشد از هواي تازه‌ي آزاد،  
ولي آنجا حديث بنگ و افيون است – از اعطاي درويشي که                                                                                [مي‌خواند:  
«جهان پير است و بي‌بنياد، ازين فرهادکش فرياد...»             

          ***         
وز آنجا مي‌رود بيرون به سوي جمله ساحلها. 
پس از گشتي کسالت‌بار،
بدان‌سان – باز مي‌پرسد – سر اندر غرفه‌ي يا پرده‌هاي تار:
- «کسي اينجاست؟»
و مي‌بيند همان شمع و همان نجواست. 
که مي‌گويد بمان اينجا؟
که پرسي همچو آن پيرِ به‌دردآلوده‌ي مهجور:
خدايا «به کجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده‌ي خود را؟ »

          ***
بيا ره‌توشه برداريم. 
قدم در راه بگذاريم.
کجا؟ هر جا که پيش آيد‌.
بدانجايي که مي‌گويند خورشيد غروب ما،
زند بر پرده‌ي شبگيرشان تصوير.
بدان دستش گرفته رايتي زربفت و گويد: زود. 
وزين دستش فتاده مشعلي خاموش و نالد: دير.

         ***
کجا؟ هرجا که پيش آيد. 
به آنجايي که مي‌گويند
چو گل روييده شهري روشن از درياي تردامان. 
و در آن چشمه‌هايي هست، 
که دايم رويد و رويد گل و برگ بلورين بال شعر از آن. 
و مي‌نوشد از آن مردي که مي‌گويد: 
«چرا بر خويشتن هموار بايد کرد رنج آبياري کردن باغي 
کر آن گل کاغذين رويد؟»

           *** 
به آنجايي که مي‌گويند روزي دختري بوده‌ست
    که مرگش نيز(چون مرگ تاراس بولبا 
نه چون مرگ من و تو) مرگ پاک ديگري بوده‌ست، 
کجا؟ هر جا که اينجا نيست. 
من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم. 
ز سيلي‌زن، زسيلي‌خور، 
وزين تصوير بر ديوار ترسانم. 
درين تصوير، 
فلان با تازيانه‌ي شوم و بي‌رحم خشايرشا 
زند ديوانه‌وار، اما نه بر دريا؛ 
به گرده‌ي من، به رگهاي فسرده‌ي من، 
به زنده‌ي تو، به مرده‌ي من.

             *** 
بيا تا راه بسپاريم   
به سوي سبزه‌زاراني که نه کس کشته، ندروده 
به سوي سرزمينهايي که در آن هرچه بيني بکر و دوشيزه‌ست 
و نقش رنگ و رويش هم بدين‌سان از ازل بوده، 
که چونين پاک و پاکيزه‌ست.

            ***
به سوي آفتاب شاد صحرايي، 
که نگذارد تهي از خون گرم خويشتن جايي. 
و ما بر بي‌کران سبز و مخمل‌گونه‌ي دريا، 
مي‌اندازيم زورقهاي خود را چون کل بادام. 
و مرغان سپيد بادبانها را مي‌آموزيم، 
که باد شرطه را آغوش بگشايند، 
و مي‌رانيم گاهي تند، گاه آرام.

            ***
بيا اي خسته‌خاطر‌دوست! اي مانند من دلکنده و غمگين! 
من اينجا بس دلم تنگ است.
بيا ره‌توشه برداريم،
قدم در راه بي‌فرجام بگذاريم...

                                                     تهران، فروردين‌ماه 1335

شعر «چاووشی» را با صدای شاعر بشنوید.

از نوادر روزاییکه قبل از استاد رفتم سر کلاس  یک بهمن 83 بود یه روز دیگم همون ترم اول رفتم سر کلاس با خوشحالی دیدم استاد فیزیک یکمون که چندین بار صراحتا بر بموقع سر کلاس اومدن تاکید کرده بودن هنوز تشریف نیاوردن .

پی نوشت: که البته تاکید ایشون زیاد هم بی ربط نبود چون همه اون پایه هایی که به عنوان مقدمه در نیم ساعت اول می چیدن با ورود من و طبعا گیج زدن وسط مبحث ،منتج می شد به بی حوصلگی بچه ها در اثر رحم نکردن به استاد و34 دانشجوی دیگه و طرح سوالهای بی امانی از چپ و راست .

 موضوع وقتی جالب می شد که با هر ترفندی از جانب دانشجو و استاد متاسفانه یا خوشبختانه این واقعه هر جلسه ساعت 8 صبح فیزیک 1 تکرار می شد ولی از جهتی بچه های ما خوش شانس هم بودند چون من فقط ترم اول غالبا سر کلاس فیزیک 1 می رفتم و نه کلاس دیگری!!

 در همان ویو اول هر کسی با تیکه خاصی استقبالم کرد  السلام علیک ... آفتاب از کدوم طرف درومده و.............................................................................

که البته بر همه واضح و مبرهن است ،اگر تیکه های دانشجویی و خلاقیتی که در ساخت آن تیکه های ناب و دست اول به کار میرود ، در راه علم بهتر است با ثروت به کار می رفت چه ها که نمی کرد .خلاصه اونقدر منتظر نشستیم تا فهمیدیم نظم و ترتیب به ما نیومده و این واقعه نادر بدین علت رخ داده که استاد بر اثر اتفاق غیر مترقبه ای اصلا قصد دانشگاه اومدن نداشتن سر خط

ترم اول ،روز اول ،جلسه اول ،ساعت اول سر کلاس ریاضی یک بودیم .بعد از فشار کنکور و قصه های انتخاب رشته و سایر عواملی که امروز ما رو سر مبحث این استاد نشانده بود یه نیم ساعتی که گذشت بانگی دسته جمعی در افکار ما نهیب می زد*  چه نشسته اید که " آقا اینا رو که ما توی دبستان می خوندیم "پاسخ حکیمانه استاد بعد از کلاس به جمله ای با همین مضمون این بود : " ریاضی 1 همینه همه سر کلاس میگن راحته سر امتحان میگن سخته "

*اون موقع نمی دونستیم طبق تمرینات (رام) اول باید صدای پیام آورت را شناخته باشی و بعد به اصوات  توجه کنی.

پی نوشت :شاید روزی بتوانی پی ببری که انسان ها همواره در لحظه مناسب به

مکانی می رسند که انتظارشان را می کشند.

                                                                                  پائولوکوئلیو

در این جهان ،تصادف وجود ندارد.                                          کالین ویلسون

البته پیش بینی استاد زیاد هم غلط از آب در نیومد چشمتون روز بد نبینه ما هم سر کلاس یک صدا گفتیم "چه راحته" و با اعتماد به نفس کامل حتی افتخار ندادیم سر کلاساش بریم  و بعد هم سر امتحان با نصف همون صدا گفتیم "چه سخته" و شد همان چیزی که نباید می شد

 شایدم باید می شد

پی نوشت: ناگفته نماند از شیوه تصحیح نچندان منحصر به فرد استاد که به قول بچه ها فقط به اسم برگه ها نمره داده بودن هم به سادگی نمی توان گذشت

از سرنوشت ریاضی 1 که بگذریم یه سه ربی که  از شروع کلاس گذشته بود یکی اومد تو که اگه با چشمای خودم نمی دیدم باورم نمی شد .مهندس f *بهش می گفت : قلی رتبت پنجه پنج

 و حالا قلی جولوی من سبز شده بود ...

 پی نوشت: افشین به همه می گفت قلی

 *هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

  اولين روز دبستان بازگرد
  كودكي ها شاد و خندان باز گرد
  باز گرد اي خاطرات كودكي
  بر سوار اسبهاي چوبكي
  خاطرات كودكي زيباترند
  يادگاران كهن مانا ترند
  درسهاي سال اول ساده بود
  آب را بابا به سارا داده بود
  درس پند آموز روباه و خروس
  روبه مكار و دزد و چاپلوس
  روز مهماني كوكب خانم است
  سفره پر از بوي نان گندم است
  كاكلي گنجشككي باهوش بود
  فيل ناداني برايش موش بود
  با وجود سوز و سرماي شديد
  ريز علي پيراهن از تن مي دريد
  تا درون نيمكت جا مي شديم
  ما پر از تصميم كبري مي شديم
  پاك كن هايي ز پاكي داشتيم
  يك تراش سرخ لاكي داشتيم
  كيفمان چفتي به رنگ زرد داشت
  دوشمان از حلقه هايش درد داشت
  گرمي دستانمان از آه بود
 برگ دفتر ها به رنگ كاه بود
 مانده در گوشم صدايي چون تگرگ
 خش خش جاروي با پا روي برگ
 همكلاسيهاي من يادم كنيد
 باز هم در كوچه فريادم كنيد
 همكلاسيهاي درد و رنج و كار
 بچه هاي جامه هاي وصله دار
 بچه هاي دكه سيگار سرد
 كودكان كوچك اما مرد مرد
 كاش هرگز زنگ تفريحي نبود
 جمع بودن بود و تفريقي نبود
 كاش ميشد باز كوچك مي شديم
 لا اقل يك روز كودك مي شديم
 ياد آن آموزگار ساده پوش
 ياد آن گچها كه بودش روي دوش
 اي معلم نام و هم يادت به خير
 ياد درس آب و بابايت به خير
 اي دبستاني ترين احساس من
 بازگرد اين مشقها را خط بزن
محمد علي حريري جهرمي

میازار ! موری ٬ که دانه کش است                    که جدش ٬ در گروپ ٬ با خرمالو خوش است

 پی نوشت : خرمالوئی که در سر نیوتن کبیر ! خورده ها ! ٬ تا فیزیکدان شه .

مزن بر سر سربازا ٬ دست زور                           سرش می شکنه ٬ بچه های فضول !!!

انجمنی های اسبق و اسبعد ! ... سلام

طبق پیش بینی های وزارت کار : برای لیسانسه های فیزیک ٬ بازار کار نداریم .

مگر اینکه ٬ خودمون ٬ خودمون رو سر کار بذاریم ٬ کسی که به فکر ما نیست  ...

پس ... خبـــــــــــــــــــرش با شمـــــــــــا ! ... مــــــــا منتظر ٬ کار پیشنهادی شمام هستیم  ٬ پس ٬ چی ؟؟؟ ... چی ؟؟؟ ... یه بار دیگه بگو !!! )

 نقدا تصمیم گرفتیم ٬ شما رو ٬ یه چند روزی ٬  سر یه کار نون و آبدار بذاریم . امیدواریم ٬ از حقوق تپلی که در آخر ماه بهتون می دن ٬ راضی و  جیب پرتقالی  باشین .

هدف ما ٬ چیزی جز اشتغال زائی ! در راستای اهداف دولت ۶۰ میلیونی نبوده  . به قول رئیس جمهور محبوب:هدف آزادی بیان ٬ جلب رضایت مشتریان جوان است . و توقف بیجا مانع کسب است . پس ٬ دانشجو جماعت حرکت کن ... حرکت کن !

حالا ...

اهداف ما از این کار خنده  دار و بامزه !

۱ ) زنگ تفریحی ٬ در فواصل خر زدن ناباورانه ی اول ترم  (کاهش خشونت علیه خر مقدس )

۲ ) آخه تقصیر ما که نبود . همش زیر سر E یه.داشتیم از جلوی دفتر رد می شدیم ٬ که یه دفعه صدای تلفن ٬ ما رو در میدان مغناطیسی قرار داد . ( تست ارشد : خطوط میدان همیشه با هم موازیند . و بار منفی خطوط میدان رو بخودش جذب می کنه . چی ؟؟؟ ... جذب می کنه !!! )

۳ ) معلول ٬ عوض شد ولی عامل ٬ هنوز همون عامله * . ( برای بچه های هپروتی E هنوز همون E یه )

      * ابقاء همسوئیه دو قطبی های مواد فرو مغناطیس ٬ حتی ٬ پس از خروج از میدان مغناطیسی ( انجمن )

پی نوشت : خرسندی بیش از حد آقایون ٬ از تغیر نام همکاران عزیز ٬ که منجر به ٬ درخواست زود هنگام آنها برای لیست اعضای جدید شد.

۴ ) انگیزه خاطره سازی در روزای آخـــــــــــــــــــــــر ( نکه خیلی آروم بویدم ................حیفمون اومد آرومم بریم )

پی نوشت : بهترین سوژه = بلوک ۱۵

۵ ) رویای حفظ دفتر انجمن ٬ برای تداعی خاطرات گذشته و گذراندن اوقات فراغت !

می گن پارتی بازیه !!! ...    این که مهم نیست ... اگه می تونی پارتیشو پیدا کن !!!!!

۶ )ایجاد همبستگی و اتحاد ٬ بین همکاران عزیزی که ٬ هر موقع باهاشون کار ضروری  داری ٬ نیــــستن ٬ ولی اینجور موقع ها ( بحرانهای ناشی http://nashiyaneha.blogfa.com/ از همسو ئی دو قطبی های الکتریکی ) هستند

پی نوشت : البته آقایون محترمه ی بلوک ۱۴ ندیده ٬ هیچ وقت ٬ سعی نکنید توی زندگی بخاطر گسستگی گروهتون ٬ هنگ کنید  و بخوائید ٬ حس بی وزنی رو  ٬ با سقوط آزاد * از بالای انواع بلوک های ساخته شده و نشده  ،تجربه کنید .

     * البته در راه علم در دانشگاه سراسری ٬ به دانشگاه آزاد هیچ ربطی نداره

پی نوشت : بلوک های ۱۵ و ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ ( تو خودت نمره ی بیستی ........... به خدا هیچ کسی نیستی )

               بلوک غدغمه ی ( ممنونم ٬ رفرنس : فیلم ماشاءا... ساخته شده توسط : عطاران طناز ) خواهران : فقط ۱۴  ٬ ... یکی ٬ خدا هم یکی

۸ ) مجری طرح IQ سنجی قبل از کنکور ارشد فیزیک ۸۵ ٬ از طرف سازمان سنجش کشور   ( ماموریم و معذور )

۹ ) جهت حمایت مالی از شیطنت های دانشجوئی : از روز دوشنبه تا جمعه ٬ سر کار بودین ( فی بازار : صدی سه ٬ جمع و تفریقش با خودتون ) واریز شود به شماره حساب : ۴۰۵   ۲۰۶   ۰۹۱۲   پرشیا شایدم پیکان *

    * صندلی ریاست همیشگی دبیر اصفهانی

۱۰ ) به مناسبت اعلام برنامه های هفته ی فضا ( ۱۱ سپتامبر ) یه شاتل فرستادیم در بلوک دوقلوی ۱۵ و ۱۶

۱۱ ) ماهگرد شوخی اول آوریل : بعلت یوم الشک اول نوامبر ٬ دو روز به استقبال رفتیم .

پی نوشت : در پی ٬ تکرار  اطلاع رسانی قوی لیدر گروه استهلال دانشگاه قم

۱۲ )new moon رمضان  ..... در وصف تو ٬ واژه ناتوان است هنــــــــــــــــــــوز

۱۳ )    

پی نوشت : برای دوستان همجو عزیزی که ٬ در هنگام رای گیری با وجود عدم اسامی اعضای اسبق انجمن در لیست کاندیدا ٬ باز هم به ایشان رای داده و ابراز محبت کردند .

۱۴ ) بابا ما دیگه کی هستیم                           دست شیطون رو بستیم

پی نوشت : پیشنهاد ساخت مجموعه ی تلویزیونی ناشیانه ها ٬ مختص ماه مبارک رمضان سال ۸۶ ٬ شبکه ی دو به ما

۱۵ )تولدت مبارک http://ojemasty.mihanblog.com

پی نوشت : مکانی برای ابراز احساسات ٬ در اثر جو خفن علمی نبض طبیعت

??? it s ogey

نگفتیم باز نکنید !!!

مگه می شه ما نباشیم و تو از علم بخونی !؟

سلام ...

دل می خواست توی اولین بهونه ی بودنم ٬شما رو سر سفره ی دل تنگیام بشونم  ...  ( یه سفره ائی پهن شده همه باید استفاده کنند ) برات بگم از روزای که تو اوج ناباوری فک می کردم تموم شده ٬ ولی به قول عزیزی " زهی خیال باطل " ...

حالا بماند که کلی متن خداحافظی و " اگر بار گران بودیم و رفتیم " نوشته بودم ٬ اما از اونجائی که شانس به شما روی آورده و یه جورائی سعادت اجباری نصیبتون شده ٬ همچنان در خدمتتونیم ...

بچه ها متشکریم ...

گر چه ما قصد موندن نداشتیم ٬ ولی در پی اصرارات پیاپی دوستان شرمنده ی اخلاق ورزشیشون شدیم ( برگرفته از متن فیزیک فوتبال در نشریه ی شماره ی ۶ و ۷ نبض طبیعت صفحه ی ... ) و قبول کردیم که سالی پر انرژی تر از دو سال پیش رو در خدمتتشون باشیم ...

خدائیش امروز واقعا خوشحال شدم وقتی صدای همخوانی آقایون از انجمن علمی فیزیک واحد برادران می اومد ( البته لازم به ذکر هست فقط آقایون ٬ چون هم خوانی خواهران با برادران حـــــــــــــــــــــــــــرام است ) ٬ که همگی یک صدا می خوندن : پر پرواز من و ازم نگیرید ...

کماکان هستیم ....

اگر بار گران بودیم هستیم

خوش باشیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد